Orgest Azizi

Duke dalë nga kinemaja

03/10/2011

Roland BARTHES Duhet thënë se subjekti që shprehet këtu ka një veti : atij i pëlqen kur del nga një sallë kinemaje. Teksa e gjen veten në rrugën e ndriçuar dhe pak të zbrazët (në kinema shkon gjithmonë gjatë javës dhe në mbrëmje), duke shkuar ngathtësisht drejt ndonjë kafeneje, ecën i heshtur (aspak nuk i pëlqen të flasë menjëherë për filmin e sapoparë), paksa i mpirë, i mekur, në shkrehje, shkurt pra, i përgjumur : si i dalë nga gjumi, ja si i duket tamam vetja ; trupin e ndjen si diçka të squllët, të ngeshme, në prehje : i butë...

Syri i Historisë / Histori e syrit

03/10/2011

Orgest Azizi Kinemaja është një nga emërtimet e Shekullit. Te atij të njëzetit, sigurisht, por, përderia ky i njëzetenjëti nuk dihet ende nëse ka filluar apo jo (kur ? me rënien e murit të Berlinit, me 11 shtatorin, me krizën financiare dhe ngritjen e Kinës… ?) emërtimi ka gjasa të jetë ende i vlefshëm. Dhe, ne fatet kolektive, emërtimet janë të rëndësishme, vendimtare. Jo se – në emër të ndonjë farë idealizmi apo mistike të formës – mund të thuhet se kinemaja vendos per shekullin, apo se shekulli diktohet nga kinemaja. Historia – e dimë – sado makth apo ëndërr, është...

Koka dhe barku

27/03/2010

Koka dhe barku * Jacques RANCIERE * (janar 1996) Besimi e mban popullin, thoshin dikur elitat. Sot, mesa duket, janë elitat që kanë nevojë për besim. Si do të mundeshin ndryshe qeveritarët tanë realistë të kryenin detyrën e tyre, po të mos kishin ruajtur të paktën njërën nga siguritë e utopisë platoniane : si në rastin e shtetit dhe të individit, koka e mençur duhet të udhëheqë orekset e barkut të paditur. Në kohën e Platonit, filozofët e mbanin shpesh kokën të ngritur nga qielli dhe u ndodhte kësisoj të binin edhe në ndonjë pus. Ndërkohë që, koka e qeveritarëve tanë qëndron e fiksuar mirë përpara ekraneve ku përcillen treguesit...

Në qendër të perandorisë – Drejtësia në të shkuarën

01/03/2010

Në qendër të perandorisë : kronika të konsensusit luftarak * Orgest AZIZI * Filozofia nuk është medoemos e papajtueshme me gazetarinë. Michel Foucault ëndërronte për një gazetari filozofike, në formën e reportazhit të ideve. Megjithatë, arkeologu i dijeve dhe gjenealogjisti i pushteteve nuk e kishte fjalën për idetë e rreshtuara në librat e teorisë por, përtej bibliotekës dhe katedrës, paralel me to, për atë tëhuajëzim të vetes dhe perceptimeve që mund të operojë mendimi në kontakt me plasaritjet e aktualitetit. Një trup i ri politik lind diku, diku belbëzon një barazi, një subjekt i padëgjuar dhe pa tagër institucional percepton të patolerueshmen,...

Rezistenca logjike (bashkë me shënim nga O.Azizi)

28/02/2010

Rezistenca logjike * Alain BADIOU * Në prag të këtij libri që i kushtohet rrokjes filozofike të politikave (« Abrégé de métapolitique », 1998), do të doja të emërtoja mësuesin tim të parë përsa i përket rrokjes filozofike të shkencave, Georges Canguilhem, i vdekur para pak vitesh dhe të cilit, kur është fjala për figurën e filozofit rezistent, i duhet bërë një homazh pa ngurrim. Canguilhemi nuk ishte nga ata njerëz që bënin poterë mbi aktet e tyre gjatë luftës, edhe pse këta ishin sa realë aq dhe shembullorë. Nga kjo pikëpamje, ngjante me shumë rezistentë të tjerë, te të cilët heshtja politike dhe personale...

Shënime paraprake mbi konceptin e demokracisë

25/02/2010

Shënime paraprake mbi konceptin e demokracisë * Giorgio AGAMBEN * Çdo diskutim lidhur mbi termin « demokraci » bie sot në kurthin e një dykuptimësie dhe pështjellimi fillestar. Kjo i bën ata që e përdorin të jenë pre e keqkuptimeve rrënjësore. Për çfarë bëhet tamam fjalë kur flasim për demokraci ? Cilit racionalitet të veçantë i përket me saktësi ky term ? Një vrojtim sadopak i kujdesshëm tregon se ata që diskutojnë sot mbi demokracinë kuptojnë me këtë term herë një formë të caktuar të kushtetimit të trupit politik, herë një teknikë qeverisjeje. Termi pra, i takon njëkohësisht fushës konceptuale të së drejtës...

Mbi sa mundemi (ende) të mos bëjmë

19/02/2010

Mbi sa mundemi (ende) të mos bëjmë * Giorgio AGAMBEN * Pjesa e mëposhtme është fragment nga libri “Nudita”. Ndodh që, në tekste të ndryshme, Deleuze ta përkufizojë operacionin e pushtetit si aktin që veçon apo i ndan njerëzit nga ajo çka munden, pra nga fuqia (potentia) e tyre e mirëfilltë. Forcat aktive pengohen në ushtrimin e tyre, ose ngaqë gjenden të privuara nga kushtet materiale që e bëjnë këtë ushtrim të mundshëm, ose ngaqë ushtrimi në fjalë ndalohet formalisht e bëhet kësisoj i pamundur. Në të dy rastet, pushteti (kemi të bëjmë këtu me trajtën më shtypëse dhe brutale...

Fjala « komunizëm » : plagët e saj dhe mbarsja eksplozive

04/02/2010

Fjala « komunizëm » : plagët e saj dhe mbarsja eksplozive * Daniel Bensaïd * Daniel Bensaïd, filozof marksist dhe militant trocksit, profesor i filozofisë në Universitetin Paris 8, vdiq me 12 janar 2010, në moshën 64-vjeçare. Vdekja e tij e parakohshme ishte një nga humbjekt me lënduese në peizazhin intelektual francez të sotëm dhe atë të së majtës botërore në përgjithësi. Valltar elegant i konceptit, profesor i hijshëm, militant plot çiltërsi dhe dëgjimtar, prozator i zhdërvjellët, Bensaïdi ishte nga ata filozofë që i jepnin jo vetëm një kuptim të ri, por një pamje, një drithmë dhe pulsim krejt tjetër e të...