Shkrim nga Andi Kananaj, botuar tek “GAZETA”………. Partizani i vërtetë, ai që u vra në ditë me diell a me borë, nuk ishte cinik. Ai u vra me besimin dhe keqardhjen që do të mund të jetonte bashkë me lirinë për të cilën po shkëmbente jetën e tij. Partizani tjetër, ai i viteve ‘90, kur u qëllua nga brenda një komiteti partie, nuk kishte kohë të mendonte se jeta e tij do të kishte më pak vlerë se sa mendonte, ndërkohë që plumbi i shponte mendimet. Partizani u vra në një nga ditët e zakonshme për të tjerët, me brengën...
